« دالر های امریکا به جیب چه کسی می ریزد؟»

گاردین
روزنامه معتبر گاردین چاپ انگلستان در شماره اخیر خود زیر عنوان "پیام مختلط ایالات متحده امریکا در مورد فساد اداری مقامات بلند افغانستان" مقاله تحلیلی نوشته و در یک بخش این مقاله می نویسد، در ماه جون دانیل براین رییس اجراییه پروژه بررسی حکومت یک راپور مفصلی راجع به کارکرد ها در مورد قرار داد های عراق و افغانستان تهیه نموده و می نویسد:

وزارت داخله افغانستان تلاش کرد تا کمپنی های امنیتی شخصی را که بسیاری آنها توسط اقارب حامد کرزی اداره و کنترول می گردید تشویق نماید تا با آنها در امور امنیتی کمک نمایند.
اما موضوع قابل توجه این است که ما نمی دانیم دالر های امریکا به جیب چه کسی می ریزد ؟ آیا این پول به جیب آنهایی می ریزد که عساکر ما با آنها در جنگ است؟

روزنامه گاردین می افزاید، نظر و بررسی دانیل براین اینست که احمد ولی کرزی برادر حامد کرزی بالای سایر نیروهای امنیتی مستقیماً کنترول دارد. چنانچه احمد ولی کرزی اشخاصی مانند حاجی سید جان خاکریز وال و اختر محمد را که امور امنیتی شورای ولایتی قندهار را به عهده دارند و در عین حال، نیروهای امنیتی آنها در عینو مینه که یکی از ساحات عصری و پر قیمت می باشد فعالیت دارند موظف گردانیده است.

بناً اتکای ایالات متحده امریکا بالای احمد ولی کرزی شخصیت قدرتمند در جنوب افغانستان، جای که نفوذ شورشیان طالب قوی است و او جز در صدد توسعه و تقویت منافع شخص خود چیز دیگری نیست، تلاش های امریکا را برای انکشاف یک حکومت موثر مرکزی که از یک طرف بتواند نظم و قانون را حفظ کند و از جانب دیگر زمینه را برای خروج نیروهای امریکایی مساعد بسازد ضعیف می سازد.

بنوشته روز نامه، این کار ایالات متحده امریکا در حقیقت، ناکامی خود را فراهم می آورد یا به اصطلاح تیشه به ریشه خود می زند.


اوپن دموکراسی
نشریه دیگر چاپ انگلستان، اوپن دموکراسی در صفحه انتر نیتی خود در ارتباط کنفرانس کابل راجع به آینده افغانستان، مقاله تحلیلی نوشته و در یک بخش این مقاله می نویسد، از کنفرانس پر سر و صدا و وسیعاً تبلیغ شده کابل راجع به آینده افغانستان بیش از یک ماه می گذرد.

این کنفرانس که در بیستم ماه جولای و در یکی از خونین بار ترین ماهها در کابل بر گزار شد، هفته ها قبل از برگزاری چنان معلوم می شد که گویا میان سیاست مداران در افغانستان، بروکسیل و در میان پایتخت های کشور های بازیگر اصلی، اختلافات و بی نظمی های وجود دارد. اما کنفرانس بین المللی در بخش خود هیچ کاری را در راه روشن شدن و توضیح کردن بی نظمی ها و اختلافات انجام نداد.

بنوشته نشریه، با در نظر داشت وزن و اهمیت بالقوه رویداد و با در نظر داشت تبلیغات وسیع که در باره دایر شدن این کنفرانس صورت گرفت، مناسب و معقول پنداشته می شد که کنفرانس یک فرصت مشخصی در تاریخ زجر کشیده و عذاب دیده بحران افغانستان می بود. اما توقعات به نا امیدی ها تبدیل گردید تا جای که اکنون اوضاع بمرحله خطرناک رسیده است.

صفحه انترنیتی نشریه اوپن دموکراسی در اخیر این بخش مقاله می نویسد، نه تنها راه حل کوتا مدت برای مشکلات به چشم نمی خورد بلکه بدتر از همه این که، یک تعریف مشخصی هم راجع به این که راه حل کدام است و هدف واقعی جنگ در این مرحله حساس چیست وجود نه دارد، جز نجات و حمایت از شهر کابل که در حال حاضر، به یک پایگاه مستحکم جنگی شباهت دارد.